#178 Eindhoven Marathon (BK) 2026

Na de kampioenstitel van vorig jaar kreeg ik van de organisatie € 100 premie en een gratis inschrijving voor 2026. Ik heb even getwijfeld maar toen al snel beslist dat ik die marathon in het schema van 6 per jaar voor 2026 ging inschrijven. Dit deed weer de ronde in mijn club en er boden zich al snel kandidaten aan om als pacer mee te gaan maar merkwaardig genoeg kwamen die vragen nu van dames uit de club. Linda was de eerste en Wendy kwam ook snel met haar verzoek om mee te mogen. Dan kwam Patrick, loopmaat sinds heel lang, ook met het voorstel om mee te gaan en dan tenslotte kwam Griet zich aanbieden: een fantastische groep toch. Ik meldde dat aan de mannen van het team van vorig jaar en er was wat ontgoocheling maar ze legden er zich wel snel bij neer met alle begrip voor die ‘female touch’.

Omdat de club een najaarsmarathon heeft gepland op 18 oktober, één week na mijn BK-run, kan ik veel trainingen met de groep samen uitvoeren en dat maakt dat mijn conditie groeit naar het beste niveau dit jaar. Ik probeer mijn gewicht wat te doen dalen en ook dat lukt. Ik constateer eveneens een daling in mijn rustpols en dat doet mij geloven dat ik onder 4:40 zou kunnen in Eindhoven, ruim 20 minuten onder mijn snelste tijd van 2026. Dat is misschien wat overmoedig maar wie niet waagt, niet wint. Op de laatste dinsdag voor de wedstrijd gaan we weer testen: groepsvorming en tempo, en dat gaat perfect. Dat tempo zou op 6:36/km moeten komen. Op donderdag loop ik met Wendy nog een tien kilometer op het vooropgestelde tempo en dat verloopt ook heel vlot.

Ik ben voor het weksignaal wakker, eet mijn bolletjes en zorg dat ik klaar sta om 7 uur want Wendy haalt mij op thuis. Omdat Tony ook mee gaat kunnen we op zondagmorgen in twee auto’s naar vooraf geboekte parkeerplaatsen in Eindhoven. Nu verloopt de wandeling naar het Belgium House een stuk gemakkelijker dan vorig jaar zodat we ons rustig kunnen klaar maken daar en dan samen naar de start wandelen. We poseren eerst nog even met onze bijzondere outfit.

Linda Patrick. Clem Griet Wendy Linda Patrick Clem Griet Wendy

Tien minuten voor onze start staat we in de startbox maar omdat die ganse wave door een smalle fuik moet duurt het meer dan een kwartier voor we kunnen lopen en helaas telt Vlaanderen Atletiek nog altijd bruto-tijden voor de rangschikking. Stom en onbegrijpelijk natuurlijk! We zien Erwin van onze club wel naar voor wringen om dat tijdsverlies te vermijden. Door dat systeem met de fuik kan iedereen wel direct comfortabel lopen. Wij ook, het team vormt een frontje voor mij.

Het is nog fris maar de lucht is helemaal klaar en dus gaat het zonnig worden en snel opwarmen. Regen zit er, in tegenstelling tot de verwachtingen, niet in. Er is wel wat wind maar wanneer die ons tegemoet waait zorgt het team dat het front wat nauwer aansluit en ik word gespaard. Ik word ook bij de bevoorradingen gespaard want het team, en vooral Linda, zorgt telkens voor een bekertje water waarvan de bovenrand al is dicht geknepen om een drinktuitje te vormen. Griet heeft een vrije rol, ze zorgt voor een hoop foto’s en ze zorgt ervoor dat de officiële fotografen ons zeker gezien hebben. In de eindfase krijgt ze het zelfs geregeld dat een cameraman en een reporter op motoren mij komen interviewen terwijl we naar de finish stormen.

Ik had vooropgesteld dat we aan 6:36/km zouden lopen. De metronoom Patrick en de bunny’s zorgen ervoor dat we daar iets onder blijven zodat we een kleine voorsprong bijeen sprokkelen die welkom is voor twee keer een plaspauze. Gelukkig moet ik in tegenstelling tot vorig jaar, en zo vaak elders, geen dixie opzoeken.

Een vriendin van Griet is met ons gestart en blijft een twintigtal kilometer bij ons maar dan gaat ze alleen verder. Een piepjonge Nederlander blijft ons wel de hele tijd volgen. Hij loopt voor de tweede keer een marathon en is zeer vereerd om met een kampioen in spe mee te mogen. Hij zal het tot aan de finish volhouden bij ons.

We blijven mooi op schema en tot een dertigtal kilometer kan ik het vooropgestelde tempo aanhouden maar dan moet ik helaas vertragen. Dat zorgt voor een beetje chaos in het team maar we moeten niet te veel toegeven. Zonder het motiverend team zou ik zeker gaan stappen zijn maar dat kan ik tegenover hen natuurlijk niet maken en ik bijt door. In de slotfase kan ik terug iets versnellen en na dat interview vanop de motor krijg ik een boost(je). We gaan zeker onder 4:50 blijven!

Door de ambiance van het publiek krijgen we vleugels en gaan hand in hand over de finish na 4:46:30, iets trager dan gepland, maar wel meer dan een kwartier sneller dan de vier vorige marathons van dit jaar.

Tony, die met ons was gestart en een tijdje bij ons bleef, was van ons weg gelopen. Hij deed het goed en staat ons voorbij de finish op te wachten. We wandelen samen door de recovery-zone, krijgen de medaille, een reep, een banaan en een proteïnedrank. We ontmoeten ook Erwin van JMT. Hij heeft het moeilijk gehad zegt hij. We nemen hem mee. Het is erg druk daar voorbij de finish maar in tegenstelling tot vorig jaar geraken we toch vlot in het Belgium House. Om niet op te vallen als pacer-team trekken mijn partners hun JMT-vest aan boven de team-outfit.

De ceremonie is natuurlijk al begonnen maar de categorie van Erwin en die van mij moeten nog afgeroepen worden. Erwin krijgt zilver, zowel in het Vlaamse als het Belgische kampioenschap en ons team zorgt voor het verdiende applaus. Dan is mijn beurt en natuurlijk krijg ik ook twee medailles en een ovatie van mijn team. Griet zorgt ervoor dat de officiële fotograaf ons hele team fotografeert.

In de uitslag zien we dat ons groepje na 10 km 4317de was, na 20 km waren we opgeschoven naar de 4286ste positie en 10 km verder waren we al 4147ste. Bij de finish waren we op plaats 4038 van de 4471 finishers. Constant zijn we dus opgeschoven, ondanks mijn verzwakking. Helaas is er uit Den Helder een Nederlander, die ook +75 is, komen meedoen en hij is bovendien 20 minuten sneller dan ik. De algemene zege in mijn categorie en de bijhorende premie van € 100 zal ik deze keer op mij buik mogen schrijven.

We beslissen om daar ter plaatse al wat te vieren. We kunnen er Belgisch bier verkrijgen zodat we niet veroordeeld zijn tot Heineken. Van Atletiek Vlaanderen krijgen we zelfs nog een extra drankbonnetje voor ‘deze bijzondere tafel’!

In twee auto’s rijden we terug naar Mol, twee mama’s gaan snel naar huis om hun kotstudenten uit te wuiven en met drie anderen van het team en Tony rijden we naar Balen om in het café van Jonas nog wat te vieren. Zjan zit me daar op te wachten en voert me achteraf naar huis. Daar staat een welkomstbord en een glas cava klaar.

Hoe tevreden kan je zijn? Een topteam, een beste jaarprestatie, een derde nationale titel en een feestelijke afsluiting in café Sint-Jan en thuis!