Mollenmarathon (NL) #176

Zowat acht weken na de vorige marathon moet er weer één gekozen worden om op schema te blijven. Ik wil ook nog steeds mijn landenlijstje uitbreiden en zo kom ik terecht op de website van een nogal bijzondere marathon. Op die site claimen ze de enige marathon te zijn waarin je quasi een heel land doorkruist. Ik lees ook dat er meer dan 1800 hoogtemeters moeten overwonnen worden waarvan een groot deel op onverharde weg. Dat is niet bepaald mijn favoriet milieu maar ik wil het wel riskeren. Het gaat om de LGT Alpine Marathon in Liechtenstein en het zal hun zilveren editie worden. Digitaal inschrijven lukt niet maar na een mail naar de organisatie zorgt Kathi ervoor dat ik ingeschreven geraak. Ik beloof haar een doosje Belgische pralines voor haar hulp. Ik huur voor drie nachten een appartementje even ten zuiden van de hoofdstad Vaduz.

Zjan staat niet te springen voor zo’n uitstap maar Joost wil wel mee. Er gaan maar weinig deelnemers zijn en dus wil hij zelfs met een nieuwe (elektrische) mountainbike meefietsen maar fysieke problemen met rug en knieën doen hem daar van afzien. En al goed want later zal blijken dat meefietsen echt ondoenbaar is. We zullen met zijn auto naar Liechtenstein rijden op vrijdag en op maandag weer terugkomen. Als hij mij met de auto van ons appartementje naar de start kan brengen en mij aan de aankomst kan komen ophalen ben ik best tevreden.

Veel extra training doe ik niet maar wel twee keer ga ik op hellingen trainen. Joost stelt voor om op vrijdag al om vijf uur te vertrekken. We moeten een achttal uur rijden over 770 kilometer. Helaas regent het bij ons vertrek en dat zal zo blijven gedurende 700 van de 770 kilometer. We doen elk twee beurten aan ’t stuur en om 14:30u staan wij bij het gebouw met het opgegeven adres maar dit gebouw staat te koop en lijkt niet op wat ik zoek. We rijden even rond en ik stel de gps-functie van mijn smartphone in en we vinden het gebouw. De straat loopt over twee gemeentes maar behoudt zijn naam. De nummering herstart bij de overgang tussen de twee gemeentes en dus zijn er twee gebouwen met hetzelfde nummer in de straat. Dat tweede gebouw is het juiste en we vinden de sleutel in een kastje waarvan we de code via mail hadden gekregen. Het appartementje is eigenlijk maar een grote hotelkamer maar heeft wel een keukentje. We installeren ons, gaan in de Spar wat voorraad inslaan en een wandelingetje maken aan de Zwitserse kant op de Rijnoever.

Tegen vijf uur rijdt Joost met mij naar de kantoren van de LGT-bank voor mijn nummer en dat is dan ook het enige wat ik daar meekrijg. Ik kan Kathi het beloofde doosje Belgische pralines nog overhandigen. We rijden naar onze studio en eten de pasta die Zjan had klaargemaakt. Ik bereid mijn ontbijt, leg alles klaar en na nog wat TV kijken doen we al snel het licht uit en de ogen toe.

Mijn wekkertje staat op 5.30 uur maar even daarvoor word ik wakker en sta op voor mijn bolletjes-ontbijt. Joost voert mij naar de start. We maken kennis met enkele jonge Kempenaren waarvan er twee hier zullen debuteren in de marathon en de derde loopt hier zijn tweede marathon. Na de babbel ga ik mij opstellen. Het volkslied wordt live uitgevoerd en dan zijn we weg.

Joost staat bij zijn auto klaar voor een eerste foto als ik daar passeer.

We blijven een kleine kilometer op de grote weg en gaan dan een grindpad op richting Rijnoever. Het oeverpad volgen we tot in de hoofdstad Vaduz. Ik krijg een leuk gesprek met een Oostenrijkse jonge vrouw die geïnteresseerd was in de streepjes op mijn rug en ook met een echtpaar uit Zuid-Afrika. Zij vinden dat ik daar zeker ook naar toe moet komen.

We komen in het centrum van Vaduz waar de lopers van de 10 km mogen stoppen en wij kunnen beginnen klimmen. Joost staat daar en maakt wat foto’s.

In de volgende 15 kilometer moeten we ruim 1000 meter klimmen en 500 meter dalen. Al snel moet ik overschakelen naar stappen maar ik niet alleen. Ik probeer zo goed mogelijk flink door te stappen maar zelfs dat is niet altijd mogelijk. Twee keer zie ik op mijn Garmin een kilometer van 15 minuten passeren! Bij de bevoorradingen neem ik rustig de tijd en op een plek met een schitterend uitzicht vraag ik een seingever om een foto te maken. Ik ben dus met mijn tijd aan ’t morsen.

We beginnen aan een afdaling maar dat levert weinig voordeel op. Eerst moeten we door een weide waarin koeien staan. Sommige lopers lijken nogal bang maar de koeien blijven erg rustig. Dan komen we op een steil dalend stuk single track op ruwe ondergrond met uitstekende stenen. Twee keer ga ik bijna onderuit omdat ik niet genoeg kan afremmen. Plots begint de rij lopers voor mij te vertragen. Wanneer ik aansluit zie ik de reden. Op dit stuk single track wandelt een rijtje koeien langzaam naar beneden en niemand doet wat. Ik steek het rijtje lopers voorbij en begin in mijn handen te klappen en luid te roepen en de koeien wijken uit van het pad. Aan de rechterkant komt een jonge stier zich manifesteren maar het blijkt wat bluf te zijn want hij kiest het hazenpad wanneer ik zwaaiend met mijn armen en luid roepend op hem af ga. Bij de aankomstlijn komt een jonge man mij achteraf bedanken omdat ik daar bij die stier zijn leven heb gered zegt hij.

We kunnen verder. Het is zwaar, de overgangen van stappen naar lopen voelen raar, het dalen is ook moeilijk maar ik ben zeer gemotiveerd. Ik wil die oorkonde van ‘doorzetter’ van de club alle eer aandoen.

Wanneer ik aan de aankomst van de halve marathon, die 25,5 km lang is, kom en vraag langs waar ik verder moet zegt een mevrouw van de organisatie dat ik niet verder mag want de cutoff-tijd is gepasseerd. Ik ben bijna 10 minuten te laat. Daar staan nog twee andere lopers met een marathon-nummer. Ik vraag aan de mevrouw van de organisatie of ik toch verder mag en ik vraag aan die twee anderen of ze mee willen en één wil de rest nog wel uitwandelen. De mevrouw zegt dat als je doorgaat dat op eigen verantwoordelijkheid is, dat er geen bevoorradingen zijn en dat je niet wordt opgenomen in de uitslag. Ik ben heel ontgoocheld en zelfs boos maar ik beslis toch maar wijselijk om te stoppen. Ik ontdek achteraf dat die drie marathonlopers de drie 75-plussers zijn. Ik krijg de medaille en het finishershirt. Ik kan met een bus naar de aankomst en ik telefoneer naar Joost. Die komt mij daar ophalen en we rijden naar onze studio. Na de douche en even rust rijden we naar het stadscentrum voor een maaltijd.

Op maandag bezoeken we één en ander van het meest noordelijk punt tot het meest zuidelijke, maar dat is amper 60 kilometer uit elkaar. Op dinsdag zijn we al om 6 u op weg naar ons landje maar daarvoor komen we in zes landen. Gelukkig is het nu veel beter weer en onze rit verloopt vlot zodat we om 3 u al thuis zijn.

Ik ga op zoek naar uitslagen. In die van de marathon kom ik niet voor, ook niet met een DNF achter mijn naam. Ik kijk nog eens naar de starterslijst en ook daar sta ik niet meer vermeld net als die twee andere 75-plussers. Ik ga ook eens kijken in de uitslag en de starterslijst van de 25+-wedstrijd en ze hebben ons daar naartoe gesluisd. Daarin eindigen vijf 70-plussers waarvan dus ook die drie 75-plussers. Een Duitser die nog twee jaar ouder is dan mij, wint in de categorie M75 en ik klop de andere, die even is oud als ik. Ik bekijk nog eens het hoogteprofiel van de wedstrijd. Waar ik moest stoppen had ik 2/3^de van de klim- en bijna de volledige daalkilometers achter de rug. Met nog 2:50 uur te gaan met het nog beperkte klimgedeelte ben ik er vrij zeker van dat ik zou het gehaald hebben. Het meest teleurstellende aan dit gebeuren is dat mijn landenlijstje (voorlopig) op 38 blijft steken.

Nu ben ik dus 177 keer gestart in een marathon en twee keer niet geëindigd. De eerste keer was in de Kristalmarathon in die Duitse mijn. Ik stopte daar na 7 van de 13 rondjes en het wedstrijdreglement voorzag dat je dan automatisch werd opgenomen in het klassement van de halve marathon. Ik kreeg daar dus geen DNF achter mijn naam maar zelfs een podiumplaats in de halve marathon. Dat ik toen stopte had te maken met een griep die mij ’s anderdaags in bed hield. Deze keer besliste ik niet zelf maar de organisatie dat ik na (de extra lange) halve marathon moest stoppen. Ook nu krijg ik weer geen DNF maar een MNF (May Not Finish) en weer een podiumplaats in de uitslag van de halve. Ondanks de grote teleurstelling biedt dit besef toch een kleine troost.

Op zaterdagavond na de wedstrijd ga ik al op zoek naar een alternatief, liefst met een beperkte verplaatsing, maar zeker al heel vlug. De Nacht van Vlaanderen en de zomermarathon van Apeldoorn zijn uitverkocht maar de Marathon des Hautes Fagnes accepteert nog inschrijvingen en dat kost zelfs maar 30 €. Hij zal 15 dagen na die van Liechtenstein plaats vinden. Hautes Fagnes, dat is dus de Hoge Venen, is ook een natuurmarathon maar hier zitten maar 600 hoogtemeters in en de cutoff-tijd is 6 uur maar vermits de marathon één lus is verwacht ik dat ze je er niet uitzetten onderweg. Het is ook wel weer een uitdaging maar ik denk dat ik dit kan.

Ik bespreek dat thuis en Zjan wil wel mee. We kunnen vlot in één dag op en neer. Aan de start- en aankomstplaats is een brouwerij met een restaurant. We nemen de fiets van Zjan mee en dan kan ze een ritje maken op de Ravels (voormalige spoorlijntjes) daar in de streek en lunchen in de brouwerij zodat haar wachttijd leuk opgevuld wordt.

We zitten in een hittegolf en van trainen komt niet veel in huis, het is echt veel te heet. Enkele keren ga ik toch ’s morgens vroeg een rondje lopen.

Ik krijg een bericht dat Kurt Vanlommel, de clubgenoot die twee keer pacer was in mijn kampioenschapslopen, daar ook gaat deelnemen. Van hem krijg ik een seintje dat de organisator de deelnemers verplicht om een camelback of flessengordel te voorzien en wat later nog een bericht dat ik mijn mailbox moet raadplegen en daar blijkt dat de organisator op politiebevel de marathon zal afgelasten. Kurt gaar wel voor de halve want die mag wel doorgaan.

Lap! Ik moet weer op zoek naar een volgend alternatief.

De loopkalenders van België en Duitsland leveren niets op tenzij heel ver. In de Nederlandse kalender ontdek ik een volgende editie van de Mollenmarathon. Ik heb daar al eens iets over gelezen. In Almere organiseert Ben Mol quasi elke week een marathon. Hij heeft ervoor gezorgd dat die voldoet aan alle voorwaarden om erkend te worden als officiële marathon. Dat wil zeggen dat hij moet aangekondigd zijn via verschillende media, dat hij voor iedereen toegankelijk moet zijn en dat er een uitslag moet gepubliceerd worden. Ben loopt daar soms met vijf deelnemers, soms met tien. Er is geen bevoorrading, je moet de wegcode respecteren, er is geen sanitair, er zijn geen douches. Deelnemen kost maar acht euro en je kan voor zeven euro de Mollenmedaille kopen.

Ik stuur hem een mail met de vraag of ik mag komen meedoen en dat mag. Kurt laat weten dat hij ook gaat meelopen. Zjan en ik beslissen om op vrijdag naar Almere te rijden en te overnachten in het Van der Valkhotel. We gaan ook nu de fiets van Zjan meenemen zodat ze een fietstocht kan maken terwijl ik loop.

We vertrekken rond 14 u voor een rit die normaal twee uur duurt maar door de grote drukte op de Nederlandse snelwegen doen we er ruim drie uur over. We checken in en daarna willen we de start- en aankomstplaats al eens gaan verkennen. Bij de auto vraagt Zjan waar de batterij van haar fiets is en ik moet helaas bekennen dat ik die thuis vergeten ben. Weg het mooie plannetje voor haar tijdsbesteding. Ik vraag aan de baliemedewerkster of ze fietsen verhuren en dat blijkt gelukkig het geval te zijn en dus boek ik er één. Zjan vraagt of er tassen of een mandje op zitten voor wat ze wil meenemen aan plannetjes, drankjes, wat mondvoorraad, … Dat zit er niet op en dus moet ik de boeking annuleren. De baliemedewerkster heeft echter een oplossing: ze vind een tas die op de fiets past en dus houden we ons aan het plan.

Ik rijd met de auto naar de start en Zjan kan dan gaan zwemmen in het hotel, uitgebreid genieten van het ontbijtbuffet en dan een tocht maken met die huurfiets en misschien aan de finish geraken wanneer ik aankom. Nu dat geregeld is rijden we naar de Jac. P. Thijssenplaats waar morgen gestart en aangekomen wordt. Het is een klein pleintje met een tiental parkeerplaatsen en op het asfalt zien we een oranje streep en een oranje bol staan. Dit zal het wel zijn waar ik morgen moet terecht komen. We hebben een Italiaans restaurant gegoogeld in de buurt maar we kunnen niet telefonisch reserveren. We riskeren het toch en we kunnen enkel buiten op het terras nog zitten en dat doen we dan ook. Tot grote verbazing van de patron bestel ik twee porties pasta al pesto en die eet ik ook op. Bij de afrekening leg ik uit dat dit carboloading is voor de marathon van morgen. De man weet niet wat een marathon inhoudt maar wenst mij toch succes.

Wij drinken in het hotel nog het gratis drankje dat bij de reservering inbegrepen was en gaan in onze kamer al snel in bed nadat ik mijn ontbijt voor morgen heb klaar gemaakt en mijn loopspullen heb klaar gelegd. Ik zet mijn wekkertje op 5.30 uur en sluit mijn ogen.

Ik slaap behoorlijk maar tegen de ochtend ben ik wel wat nerveus bezig met onze gecompliceerde planning voor de wedstrijddag maar toch heb ik het weksignaal nodig om wakker te worden. Ik eet mijn ‘bolletjes’ en ga douchen. Wanneer ik om 7.30 uur wil vertrekken is Zjan ook net wakker. Ik rijd naar het pleintje waar gestart zal worden. Daar staat één auto en dat is die van Kurt. Hij is om 5.30 uur opgestaan en wat later uit Geel vertrokken. We staan even bij te praten en dan komt er een derde auto de parking opgereden. Het is Ben Mol zelf natuurlijk en we maken kennis. Omdat de naam van de gemeente Mol hem fascineerde was hij er ooit met zijn kinderen naartoe gereden en had daar zelfs een hondje gekocht op de zondagse dierenmarkt.

De één na de andere auto komt aangereden en tegen 8.30 uur zijn we blijkbaar voltallig. We zijn met vier om de volledige marathon te lopen, er is een zestal voor de halve en vier dames gaan de 10 km afwerken. Ben int het inschrijvingsgeld en deelt de medailles nu al uit want wellicht is iedereen al vertrokken wanneer hij aankomt. Die medaille moet echt in mijn collectie. Hij maakt de groepsfoto en geeft dan wat uitleg over hoe de juiste afstanden moeten worden bereikt. Iedereen moet het inloopstuk afwerken en dan de standaardronde beginnen. De deelnemers aan de 10 km doen die ronde één keer en lopen dan een uitloopstrook. De deelnemers aan de halve doen drie standaardrondes en een uitloopstrook en wij, de marathonlopers, zeven keer de ronde en niets extra. We stellen ons op en Ben wacht met de start tot mijn Strava de satellieten heeft gevonden.

Daar gaan we dan voor een marathon met het kleinste deelnemersveld waar ik ooit aan deelnam. In de Covid-periode liep ik er nog met minder deelnemers maar die marathons waren niet officieel. In de inloopstrook kruisen we mekaar en ik zie dat Kurt mee op kop loopt. In die strook kan ik ook even met medelopers en loopsters wat praten maar daarna valt het snel uit elkaar.

We passeren voor de eerste keer het pleintje en even daar voorbij stel ik vast dat een dame heel kort achter mij loopt en dat het verschil constant blijft. Ik vertraag even en laat haar, ze heet blijkbaar Marlies, aansluiten. We gaan samen blijven tot zij rond is met de halve marathon. Ze is daarmee ook klaar met de challenge om in elke Nederlandse provincie een halve marathon te lopen.

Ik heb drie rondjes achter de rug en ik moet er dus nog vier afwerken, nu helemaal in mijn eentje en dat gaat fysiek maar zeker ook mentaal heel zwaar worden. Ik heb wat rekenwerk gedaan en geschat dat Kurt mij in ’t begin van de vierde ronde zou dubbelen en dat klopt. We stoppen even voor foto’s. Hij heeft net zijn enige opponent achtergelaten, dus als hij volhoudt zal hij een marathon winnen!

Even later moet ik een plekje vinden om wat darmballast kwijt te geraken en gelukkig is er veel mogelijk in deze omgeving. Wanneer ik terug op het parcours kom gaat de tweede in de wedstrijd mij ook voorbij en heeft dus ook een ronde voorsprong.

De andere deelnemer aan de volledige marathon, Ben Mol zelf dus, heeft een foto gemaakt bij het kruisen op de inloopstrook en weer eens wanneer Marlies en ik hem in ons derde rondje inhalen. Ik haal hem nog eens in op het pleintje, ik moet er dan nog twee afwerken en hij dus nog vier. Het voorlaatste rondje gaat nog redelijk maar het laatste wordt moeilijk. Ik tel echt af. Wanneer ik de dijk op loop zie ik iemand op een fiets naderen en die zwaait naar mij. Het is Zjan en ze is er dus toch in geslaagd om van haar geplande fietsknooppuntenroute tot op het marathonparcours te geraken. Ze heeft ook Kurt nog even gezien en die heeft haar gewezen hoe ze mij tegemoet kon rijden. Ze kan mij dus vergezellen in mijn slotkilometer en vooruit rijden voor de finishfoto.

Haar fietstocht is behoorlijk avontuurlijk verlopen met de nodige wegvergissingen, een valpartij van haar fiets waarbij ze zelf gelukkig overeind bleef, babbeltjes met passanten over vogelspotterij en Belgisch voetbal, … ze houdt er in elk geval een goed gevoel aan over omwille van de behulpzaamheid van de Nederlanders die haar onderweg hebben geholpen met haar fiets en aanwijzingen over de route.

Ik zet de huurfiets van Zjan op onze fietsendrager en wanneer we op punt staan om te vertrekken komt Ben net aan het einde van zijn vijfde ronde. Hij vertelt dat flinke pijn aan zijn dijspier hem hebben verplicht om te stappen en dat hij die twee resterende rondes gaat verder wandelen. We nemen afscheid.

’s Anderdaags blijkt dat hij toch maar gestopt is en dat begrijp ik helemaal.

Wij rijden terug naar ons hotel. We leveren de fiets in en ik mag bij het zwembad nog gaan douchen en dan kunnen we vlot terug naar huis.

Ik heb 5:10:55 nodig gehad wat gezien de omstandigheden nog redelijk is. Kurt bleef net onder vier uur en wint de wedstrijd. De tweede is een tiental minute trager dan Kurt en ik word dus derde en eerste in mijn categorie.

Het 176ste streepje op mijn shirt heeft wat moeite gekost maar ik ben wel blij met in welke unieke marathon dat is gerealiseerd. Ben Mol krijgt een bijzonder plekje in mijn marathonhart!

x