Jungfrau Marathon 2026

JMT goes Jungfrau. Of liever gezegd, Luc, David en ikzelf (Tessa). Hoe dat zo gekomen is? Heel simpel, onze Zwitserse vriend Peter ziet mijn vader en mij altijd hier onze loopjes doen en liet wat proefballonnetjes op. Zou het niet eens….

En zo geschiedde. Op 14 februari ging de ticketverkoop open. Gelukt, ticket binnen. Luc uiteraard ook direct en David, die had wel zin in een nieuwe marathon en sloot iets later aan. En dan moet je gaan trainen. Alle drie lopen we marathons dus de afstanden zijn geen probleem. De hoogtemeters daarentegen zijn wel nieuw want we moesten 2326 meter stijgen. En dat, beste lezers is geen grap.

Hoe pak je dat aan? Simpel, luisteren naar Luc. Hij ging elke week een aantal keer naar de Terril in Heusden-Zolder. Heuvel op en heuvel af. En dat meerdere keren. We spraken op dinsdag af om samen te gaan. Helaas brak hij midden juli 3 ribben en was dus out. Gelukkig kon hij enkele weken later rustig de trainingen terug opbouwen. David stootte zijn teen en brak die ook. Dus ook even rust. En ik, ik brak niets en ging als een dolle aan de slag met dank aan onze Griet Jacobs om twee keer per week samen de stairmaster te beklimmen.

En toen, toen was het bijna zover. Mijn vader en ik vertrokken al op zondag naar Interlaken. Luc en Anita kwamen woensdag en David, Maria en Ruddy arriveerden donderdag met de trein. Donderdagavond maakten we al even kennis met elkaar en bewonderden we het mooie appartement dat David had gehuurd in het centrum van Interlaken.

Vrijdag spraken we af om ons nummer samen op te halen en werd de pasta party bij ons gehouden. Ons appartement ligt aan de start van de marathon en terwijl we aan het napraten waren met een ijsje en koffie, werd het startschot gegeven van de ‘kleine marathon’ oftewel 4.2 km lopen. Ook hier worden 2 dagen benut met alle loopafstanden. Een prachtig zicht zo van boven met zelfs verklede lopers erbij. Van die lopers in opblaasbare pakken. Iets voor JMT om eens te doen? Feest gegarandeerd!

De volgende dag was het dan zover. Zaterdag racedag. Zenuwen. We spraken af om iets voor 8u onze bagage af te geven. Een foto werd gemaakt bij de fontein, nog even snel naar het toilet en toen konden we al gaan aanschuiven in het startvak. Er waren vakken gemaakt op basis van tijd maar je kon zelf kiezen. Het Zwitsers volkslied werd gespeeld, de hymne van UTMB volgde en toen, 10-9-8,… GO!

David en ik hebben als grapje dat we samen over de startlijn gaan. Doen we wel vaker. Dat ik hem met 3 passen daarna al kwijt ben, is ook normaal. Duidelijk was dat we alle 3 onze eigen race zouden lopen.

Peter, ja die loopvriend van eerder, had me al goede tips gegeven. Tot 26 km goed lopen maar wel iets van reserve houden. Vanaf 26km start de hel, en nee deze keer niet die van Kasterlee.

En ja die hel startte na 26 km door zeker 3 km het bospad via korte haarspeldbochten omhoog te gaan. Fuck the stairmaster, dit was al feest. Rustig doorgaan was de boodschap. Boven aangekomen in Wengen was het fijn en redelijk vlak, dus daar kon je op bepaalde stukken weer lopen. Uiteraard ging het omhoog en hoe. Snelwandelen was de boodschap. En zo wisselde ik lopen en wandelen met elkaar af. Twee checkpoints waren er. 30.7 km 4.25 uur en 38.9 km 5.50 uur. Dat lijkt echt ruim maar in de bergen valt dat toch vies tegen.

Mijn snelwandelen was niet het snelwandelen van de Zwitsers en ik raakte dan ook steeds verder achterop. Bij 35 km werd ik ingehaald door de pacer van 6.30 uur. Toen was het echt opletten. Bijblijven en gelukkig lukte dat goed. Feest werd gevierd met veel gratulieres toen ik door de 38.9 km check liep met nog goede marge over. Zo. Punt. Nu heb ik mijn medaille en t-shirt verdiend. Nu kunnen we starten met genieten. Nou dus echt niet. Want nu kwam het echte zware stuk. 3km recht omhoog. Tussen de stenen klauteren en recht proberen te blijven staan met de vermoeidheid in de benen. Ook hier weer stap voor stap.

Ik passeerde de dames met chocolade en kreeg er zelfs 2. Ze zagen vast dat het nodig was. Daarna ging het verder over de bergkam. Nog even opletten geblazen voor de stenen, om aan het einde de doedelzakspeler te passeren. Kilometerbord 41. Ondertussen was mijn gps in het dal van Lauterbrunnen op hol geslagen en had ik al 2 km meer op mijn horloge staan. Je bent er bijna, je bent erbij, maar nog niet helemaal.

En ja dat bleek ook zo te zijn. Een stukje vals plat om daarna via een soort van trappen naar boven te gaan. Denk aan het bos van Kasterlee waar je deze ook kan vinden. Gevloekt. En later bleek ook David daar geen fan van te zijn. En dan, dan ben je bijna boven….

En toen stond daar om de hoek Miriam! Hoe fantastisch was dat. Miriam en Bart waren op doorreis en kwamen speciaal voor ons naar de Eiger. In looptenue zelfs. Dat gaf moed. Peter was uiteraard met zijn Zwitsers bloed binnen de 5 uur gefinisht en stond me op te wachten. Hij liep het laatste stukje mee. In de verte zag ik de oranje pet en het JMT jasje van David. Onze niet klimgeit maar zeker getalenteerde loper liep hem ook even in 4.57.57 uur. Wat een prestatie!

Nog even door nu… De rode loper op. Binnen in 6.48.34 uur.

Trots de medaille om mijn nek en fijn gekletst met mijn Zwitserse vrienden die er stonden te wachten. En toen was Luc er. Gefinisht in 6.50.23 uur. Hij had de laatste kilometer nog een sprint getrokken. Chapeau, wat een prestatie! Bijna niet kunnen trainen en dan toch dit kunnen doen. Zijn eerdere ervaringen kwamen vast ook goed van pas.

En toen terug naar onze supporters. Mijn vader is ondertussen 80 jaar en sinds het overlijden van mijn moeder, Maman, ook wat wiebelig. Geen probleem als je Anita en Maria bij je hebt. De dames en Ruddy zijn de echte JMT-supporters van het eerste uur (en uiteraard ook lopers) dus wisten perfect hoe papa mee te nemen. Anita had zelfs een stoeltje voor hem mee. Van de start naar Lauterbrunnen, naar de ander kant van Lauterbrunnen, naar de finish. Overvolle treinen, veel wachten, chapeau. Het was heel fijn dat ze er stonden.

Na afloop mochten de lopers als eerste de Eiger-Terminal gondel in. David en Luc gingen douchen en ik deed de socials. Na ons thuis even verfrist te hebben, was het tijd voor ons finishers om te dineren bij een fijne Italiaan. Het is altijd zo leuk om nog even na te praten. Het was een hele fijne avond en moe maar voldaan liep iedereen naar huis.

Een lieve JMT-loopvriend stuurde me vrijdag een lief bericht om vooral te genieten en dat ik bij de finish maar even naar boven moest kijken. Ze keek vast mee. Ik hoop niet dat ze onderweg heeft meegeluisterd want mijn vloekvocabulaire is terug aangescherpt.

Zonder dollen, genoten?

Ja, vanaf het tweede checkpoint.

Ga ik hem volgend jaar opnieuw doen? Even een nachtje over slapen. Ben ik trots op mezelf en op Luc en David. Oh, ja. Mega. We hebben het gedaan. Zoveel hoogtemeters in een prachtige omgeving met een fijne looptemperatuur. Trage tijd? Dat mag je vinden. Ik niet. Kom hem ook maar eens doen.

En nu, nu nog even vakantie vieren hier.

Tot snel op de training!

Tessa