Lanzarote marathon #173

Bij mijn zoektocht naar een bestemming voor een vijfde en laatste marathon voor dit jaar stoot ik op de website van de marathon van Lanzarote. Die wedstrijd zal op 6 december plaatsvinden. Het kost me weinig moeite om Zjan te overtuigen om daar voor een week naartoe te gaan. Wanneer het in België koud en grijs is, zal het daar minstens 20°C zijn. Ik boek dus bij TUI een all-in-vakantie van woensdag tot woensdag en schrijf in voor de marathon die zaterdag zal gelopen worden.

De marathon start in Costa Teguise en de eerste helft gaat vlak langs de kust zuidwaarts. Het keerpunt daar ligt maar een tweetal kilometer van ons hotel. We zullen over dezelfde weg weer terug moeten. Ik las een korte pauze in na de kampioenschapsloop in Eindhoven. Nogal wat clubleden gaan in Palermo een marathon lopen en ik kan dus heel wat aangepaste trainingen mee afwerken.

Dinsdag 2 december rijden we ’s avonds naar Diegem. Ik heb daar een park-sleep-fly-formule geboekt. Op woensdagmorgen brengt een taxi ons in enkele minuten naar de luchthaven en al snel vliegen we bijna vier uur zuidwaarts om te landen in Arrecife op Lanzarote. TUI heeft een bus klaar staan en we kunnen nog voor de lunch, mede dankzij het uur tijdsverschil, al terecht in ons hotel.

De namiddag en de donderdag houden we het rustig. Ik ga donderdag ’s morgens al vroeg wat lopen en kom na minder dan twee kilometer op het marathonparcours terecht. Ik stel vast dat de wind behoorlijk sterk uit het noorden blaast en dus zullen we overmorgen in de tweede helft daar tegenop mogen boksen. We gaan op zoek naar een fietsverhuurder en die vinden we vlak bij ons hotel. Voor 100 euro zullen we twee dagen elk over een elektrische fiets kunnen beschikken. Ik zal ’s morgens met de fiets naar de start rijden en die daar ergens vast leggen. Ik loop naar het keerpunt en Zjan gaat daar met de fiets klaar staan en met mij de tweede helft naar de finish fietsen. Na de aankomst fietsen we dan samen terug naar het hotel, tenminste dat is het plan.

Vrijdagmorgen halen we die fietsen op en beginnen aan de tocht naar het startpunt. Gelukkig is er vandaag wat minder sterke wind maar we voelen hem toch. Ik verwachtte een vlak parcours zo dicht tegen de zee maar er zit evenwel nogal wat golving in. Ik verwachtte ook een duidelijke weg maar op een bepaalde plaats mogen geen fietsen over het kustpad en het wordt wat zoeken voor het alternatief. Ook vlak bij waar we denken te moeten zijn, geraken we van het parcours af en moeten zelfs over het strand met die zware fietsen. We vinden toch de plaats waar alles opgesteld staat en ik krijg mijn borstnummer en de goodiebag.

We keren terug met onze fietsen, nu met rugwind. We ontvoerden wat broodjes van ons ontbijt en picknicken op een bankje aan zee. We negeren het fietsverbod waardoor we op de heenweg een alternatieve route moesten zoeken en dat levert flink wat afstands- en tijdswinst op. We beginnen ons te realiseren dat morgen meefietsen in de tweede helft wellicht heel moeilijk, waarschijnlijk zelfs onmogelijk, gaat zijn. Op heel wat plaatsen is het parcours smal, zeker langs de startbaan van de luchthaven. Bovendien zullen de deelnemers aan de halve marathon klaar staan aan ons keerpunt en even nadat ik daar gedraaid ben, zullen die ons massaal komen voorbij gestormd, precies op dat smalle pad aan de luchthaven. Zjan zou het wel erg vinden dat ze een volle dag een fiets huurt waarmee ze twee kilometer heen en twee terug naar het hotel mag fietsen.

We mogen met onze fietsen door de grote inkomhal van ons hotel en kunnen die op het terras van onze kamer opladen voor de rit van morgen. Ik leg alles klaar en in het restaurant zorg ik voor veel koolhydraten. We gaan vroeg slapen, want ik wil om vijf uur mijn eigen ontbijt nuttigen en goed op tijd met de fiets kunnen vertrekken. Dat lukt en even over half zes start ik met de fiets.

Het is nog donker en ik stel vast dat mijn huurfiets geen licht heeft. Op grote delen is er straatverlichting, maar er zijn ook stukken zonder straatlantaarns. Gelukkig verloopt het zonder problemen. De weg volgen is nu iets gemakkelijker want overal vind ik nadarafsluitingen, kilometerborden en andere sporen van de marathonorganisatie. Toch geraak ik even weg van het parcours op ’t einde maar ik vind gelukkig toch de start- en aankomstzone. Er is nog maar weinig volk en dus kan ik gemakkelijk met mijn fiets tot op een veilig plekje. Daar leg ik hem vast en bereid me verder voor met twee banaantjes, een flesje icetea en ik smeer vaseline. Ik ontmoet Roland Boussemaere, het 79-jarige wonder uit Knokke. We wisten van elkaar dat we er beiden zouden zijn. We praten wat bij en gaan ons samen opstellen in de startbox. Om acht uur mogen we weg. Roland wil redelijk snel gaan en onze wegen splitsen zich daar dus. Ik loop ook wel sneller dan ik van plan was maar het gaat blijkbaar redelijk vlot. Er is nu veel minder wind en die blaast gelukkig in onze rug. Mijn tempo is ongeveer zoals in Eindhoven maar nu zonder die pacers. Ik word ingehaald door streekgenote Jill Wuyts en enkele kilometers lopen we samen. Ze loopt echter van me weg. Dan krijg ik het gezelschap van een mooie jonge Noord-Ierse. Ze studeert geneeskunde en heeft na een examenperiode even vrij en is op haar eentje naar Lanzarote gekomen. Helaas loopt zij ook van mij weg, niet omdat zij versnelt maar omdat ik aan het verzwakken ben. Wanneer ik het smalle pad langs de luchthaven verlaat, zie ik een bord met het verbod voor alle verkeer behalve lopers. Er staat een politieagent bij en dus gaat Zjan onmogelijk mee kunnen terug fietsen. Nog voor het keerpunt zie ik haar staan en ik stop. We overleggen en zij beslist om op zoek te gaan naar een alternatieve route wat van de kust verwijderd. Ze gaat dan proberen om terug op het parcours te komen voorbij de smalle stukken. Dat vind ik wel heel dapper van haar.

Ik loop door tot het keerpunt waar het heel druk is met de klaarstaande deelnemers aan de halve marathon maar ook met veel toeristen. Het is nogal chaotisch daar. Ik kom terug op de plaats waar Zjan stond en zie haar vertrekken voor haar zoektocht. Zoals verwacht komen de snelste lopers van de halve marathon ons voorbij gegaloppeerd. Omdat die snelle jongens van die carbonzolen hebben klinkt dat ook wel echt als galopperende paarden.

Op de heenweg ben ik al eens gestopt aan twee dixies maar omdat ze bezet zijn en het niet dringend is, ben ik maar doorgelopen maar nu kan ik het niet langer negeren. Lopen stimuleert zoals in alle vorige marathons de peristaltiek. Het weggetje langs de startbaan wordt van het strand gescheiden door grote basaltblokken. Die bieden weinig visuele bescherming maar, … à la guerre comme à la guerre. Bijna drie minuten later kan ik weer op weg. Mijn tempo van op de heenweg is flink verminderd nu. Waar het bergop gaat moet ik zelfs gaan stappen.

Mijn telefoon rinkelt en ik stop. Zjan staat terug op het parcours en ze heeft aan een deelneemster gevraagd hoe ver ze van de finish staat. Dat blijkt op 14 kilometer te zijn en ik ben al op ongeveer 11 kilometer. Ze gaat me achterna komen fietsen. Mijn tempo is nog vertraagd en dus gaat ze mij snel kunnen inhalen. Enkele kilometers kunnen we samen blijven maar op een drietal kilometer van de finish rijdt ze vooruit om klaar te zijn voor de finishfoto. Af en toe moet ik weer stappen maar de laatste kilometer, die helemaal vlak is, kan ik lopend afwerken. Ik zie mijn chrono naar de volle vijf uur tikken maar met bijna één minuut overschot haal ik de meet en dat legt Zjan vast op een videootje. Wat ze niet weet is dat ze zelf gefilmd wordt op de video die de organisatie maakt van mijn aankomst. Mijn chrono is gestopt op 4:59:02. Dat is niet geweldig maar toch beter dan twee andere dit jaar.

De organisatie heeft de starten van de verschillende afstanden zo georganiseerd dat er heel veel volk samen aankomt. Het is dan ook heel druk in de aankomstzone. Met moeite vind ik een flesje water en een boterhammetje. Ik geraak bij mijn fiets en Zjan komt met die van haar door de drukte gelukkig ook naar daar. Ik zie ook Roland en die is een kleine 20 minuten voor mij aangekomen. Hij vindt zijn tijd ook tegenvallen.

Wij willen zo snel moeilijk weg uit die drukte. Ik maak mijn fiets los van de paal waaraan hij stond vastgeklikt, doe een droge shirt aan en we fietsen langs het parcours terug en onderweg kunnen we de traagste lopers nog aanmoedigen. Bij het hotel gaan we eerst de fietsen inleveren bij de verhuurder en dan kunnen we nog lunchen, met de medaille nog om mijn nek. We hebben een sportieve tweedaagse achter de rug: Zjan en ik fietsten elk twee keer wat meer dan de marathonafstand en ik liep hem ook nog eens.

Zjan stelt vast dat haar identiteitskaart uit het hoesje van haar smartphone verdwenen is. Wellicht is dat gebeurd toen ze mijn aankomst filmde met die smartphone. We bellen met een dienst in België om de kaart te blokkeren. Aan de hotelbalie suggereren ze ons om het verlies bij de Guardia Civil te melden en dat doen we. Het verlies wordt genoteerd en we krijgen een telefoonnummer van de politie van het stadje van de aankomst mee om de volgende dagen te informeren. Helaas wordt er geen vondst gemeld. Gelukkig hebben we onze paspoorten ook mee zodat we zonder problemen kunnen inchecken voor onze terugvlucht.

Ik ga eerst douchen en dan begint de echte vakantie: rusten op een strandstoel, met regelmatig een drankje en we genieten van alle maaltijden. Dat zal ook zichtbaar worden wanneer ik thuis op de weegschaal ga staan: plus drie kilo! We maken ook een begeleide daguitstap om wat moois van het eiland te zien te krijgen: vulkanen alom!

Ik ga op zoek naar resultaten via het internet. Er waren 1044 lopers aan de start van de marathon en daarvan komen er 1018 aan, weinig opgevers dus. Ik word 838^ste. Er zijn 14 mannen gefinisht in een categorie die door de organisatie ‘VET. H’ wordt genoemd. Na wat zoekwerk kom ik er achter dat ze daarmee +70 bedoelen en er is geen afzonderlijke categorie voor nog oudere lopers. Roland is derde in die groep en ik vijfde. De Braziliaan die wint, de Brit op de tweede plaats en nog een Brit op de vierde plaats zijn jonger dan 75. Dat heb ik kunnen ontdekken, onder meer dankzij AI. Als we als +75-ers apart zouden worden opgenomen in een lijst wint Roland en word ik tweede. Oude Belgen boven!

Weer vijf marathons dit jaar en weer in vijf verschillende landen, dat had ik in het marathonloze jaar 2023 niet durven hopen. Als ik dat nog een klein beetje zou kunnen opdrijven naar zes stuks per jaar en dat nog vier en een half jaar kan volhouden zou ik mijn loopcarrière kunnen afsluiten op 200 stuks op mijn tachtigste verjaardag. Ik weet wel: het kan morgen gedaan zijn, maar ik koester toch die nieuwe ambitie.

We zien wel waar het schip strandt.

JAAROVERZICHT

Nr.	Stad	Land	Datum	u	m	s
169	Tashkent	Uz	13/04/25	4	57	30
170	Tórshavn (Faeröer)	FO	1/06/25	5	6	41
171	Hannuit	B	15/08/25	5	8	46
172	Eindhoven	Nl	12/10/25	4	28	51
173	Lanzarote	Esp	6/12/25	4	59	2
	jaargemiddelde '25			4	56	10