Maratona di Palermo

In november trokken we met een mooie club JMT’ers naar het zonnige zuiden. Bestemming: Palermo, hoofdstad van Sicilië. Hoe ik die vijfdaagse reis beleefd heb, lees je hier.

Oh ja, hierna volgen veel details over het lokale dolce dat (niet heel lang) op mijn bord heeft gelegen en een uitgebreid relaas van mijn marathonzondag.

An offer I couldn’t refuse

Tien jaar geleden was ik al eens in Sicilië geweest, op vulkanentrip. Palermo liet ik toen links liggen, want dat was toch niet meer dan een middelgrote drukke Italiaanse stad. Misschien net daarom wel het bezoeken waard. En zo geschiedde: wij zouden meegaan op JMT-reis.

Bij het boeken van onze tickets begin 2025 stond de marathon trouwens helemaal niet op mijn programma, laat staan dat ik er toen ook nog maar aan dacht om loopschoenen mee te nemen. Iets meer dan een jaar geleden werd ik mama van het allerliefste apenkopje. In februari had ik er net mijn eerste loopminuten opzitten. Een marathon? Onhaalbaar, want dat is toch vooral voor iemand die goed uitgeslapen is.

Maar plannen veranderen. In augustus, tussen de virale infecties door, konden mijn benen opnieuw dingen die ik er niet zo snel van verwacht had en kocht ik nogal impulsief een marathonticket. Zo kwam het dat ik op vrijdag 14 november om half 6 ’s ochtends klaar stond aan de sporthal, zonder baby maar mét loopschoenen.

Brussel-Milano-Palermo

Dag 1 begint met een tussenstop in Milaan. Die duurt net lang genoeg voor een blitzbezoek aan alle bezienswaardigheden: de Duomo (druk, druk, druk), de Galleria Vittorio Emanuele (rondjes draaien voor geluk) en Castello Sforzesco (een architecturale parel). Tussendoor happen we onze eerste Italiaanse lunch. Geen betere bestemming om koolhydraten te stapelen, zeker als het voor één keer geoorloofd is om zowel je primi als je secundi piatti vol carbs te leggen.

Eenmaal aangekomen in Palermo is het al donker. Op de bus naar het hotel zie ik in de verte straatlichten die de hoogte in gaan. Hoewel ik op het parcoursprofiel online wel al reliëf gespot had, schatte ik het aantal hoogtemeters relatief matig in. Het stijgingspercentage is dan ook gespreksonderwerp numero uno tijdens het avondeten. ‘Geen zorgen,’ klinkt het, ‘over een afstand van 7 kilometer gaat het ongeveer 60 meter omhoog. Dat voelt als een heel lange valse plat.’ We zullen zien, zeker?

D-day preps

Zaterdag begint met de traditionele groepsloop. Peter gidst ons naar een pad met zicht op zee en de jachthaven. We sloffen een zestal kilometer van groepsfoto naar groepsfoto.

Eerlijk? Mijn benen protesteren en ik voel mij niet fantastisch. Op woensdag was ik zo belabberd opgestaan dat ik niet wist of ik op zondag wel zou lopen. Bovendien was de reis op vrijdag ook redelijk vermoeiend geweest. Daartegenover stond wel dat ik hier in Italië langer had geslapen dan eender welke nacht in de elf maanden ervoor.

Na het lopen trekken we met een groepje de stad in. Eerst naar de expo om onze startnummers op te halen, daarna maken we een wandeling langs de belangrijkste toeristische trekpleisters uit de buurt. Niet te zot, want de voeten moeten morgen fris zijn. Na een bezoek aan het dak van de imposante kathedraal, sluiten we de dag af in een klein maar gezellig restaurantje. En met pasta.

En dan is het zover!

Op zondag tegen half 7 treffen we vooral andere lopers aan het ontbijt. Laatste koolhydraten, laatste groepsfoto en hop, op naar de Via della Libertà, een grote weg in het hartje van Palermo, vlakbij ons hotel, waar het startshot wordt gegeven.

Jan zet me af in het marathonstartvak bij een groepje groen-wit: Peter, Tessa, Natalie, Lorenz, Griet, Jan, Linda, Noi en Luc. We trippelen heen en weer, doen high five en wensen elkaar veel succes. En dan is het, een kwartier later dan gepland, uiteindelijke toch go time.

Percorso – prima parte

De eerste kilometer is het slalommen en zoeken naar het juiste tempo. Op een vijftigtal meter voor mij zie ik nog een groen-wit groepje. Ik loop ernaar toe en hang even in het wiel van Bart, Jan, Tom, David en Heidi, maar al snel beslis ik om het groepje achter te laten en om te proberen mijn eigen ding te doen. Bold move, we zullen straks zien waar het schip strandt.

Wanneer we het stadscentrum verlaten, begint het meteen gestaag omhoog te gaan en ik moet lachen met de wijze raad van vrijdagavond. Het parcours kronkelt rechts naar de voet van de Monte Pellegrino en over de eerste stroken vals plat. Nu ja, vals hihi: niet echt he.

De omgeving is groen en prachtig maar het parcours pittig, zeker voor iemand die de heuveltjes van Meerhout gewoon is. Ik neem me voor: behouden naar omhoog, tempo maken naar beneden. Halverwege de klim halen de eerste lopers van de have marathon ons in. Op zich niet zo erg, ware het niet dat een snelle gazelle me rond kilometer 8 nog net voor een wegversmalling wil inhalen. De Italiaan naast mij gaat al vloekend tegen de grond, ik sla mijn voet om. Uh-oh, even naar adem happen. Gelukkig is de verrassing groter dan de schade en kan ik gewoon verder. Ook mijn collegaloper krabbelt recht en zet zijn tocht verder.

De route loopt weer via dezelfde lange baan naar het stadscentrum. Daar maken we nog een lus van vijf kilometer om dan de hele toer nog een keer te doen. Vlak bij de aankomstzone in het centrum staan de JMT-supporters op een lang lint langs de weg. Net op dat moment loopt ik quasi alleen en het lijkt alsof iedereen enkel voor mij supportert. Ik moet me inhouden om geen kushandjes te gooien.

Deel twee van de lus leidt ons langs de belangrijkste bezienswaardigheden: het Teatro Massimo, de Cattedrale en het Palazzo dei Normanni, met nog een verrassingsklimmetje en een passage door een imposante kapel. Omdat het parcours heen en weer over dezelfde baan loopt, zie ik aan de overkant van de straat regelmatig bekende gezichten: Jo en Benny stuiven vooruit, Peter geeft me een big smile en terug in het centrum staat weer een groep JMT-supporters iedereen aan te moedigen.

Percorso – parte seconda

Na de eerste passage aan de finish is het een pak eenzamer lopen en ook de temperatuur gaat flink de hoogte in. Voorlopig gaat het allemaal vanzelf: mijn benen voelen alsof er kussentjes onder plakken. In mijn achterhoofd begin ik uit te rekenen wanneer de klop gaat komen. Tijdens de klim laat ik mijn tempo een paar seconden zakken, en daar hoop ik later nog de vruchten van te plukken.

Als ik aan de lange baan terug naar het centrum begin, kom ik eerst Jan S. en daarna Staf tegen. Even zwaaien en verder. Nog een nijdig tweede deel van de lus en dan is het aftellen. Ik passeer opnieuw Benny, die een versnelling hoger geschakeld heeft, zwaai opnieuw naar Peter en kom ook Heidi tegen.

Onderweg vraag ik me af waar alle supporters zijn. Waar ze een dik anderhalf uur eerder zo verspreid langs het hele parcours stonden, is er nu nergens een groen-wit shirt te bespeuren. Tot ik ze plots van ver al kan zien. En wauw, wat doen ze dat goed! Ter hoogte van ons hotel staat de luidste, mooiste, meest hartverwarmende erehaag ooit. De vleugels die ik er van krijg van, dragen me tot aan de finish.

En dan ben ik er. Plots. Ineens is het gedaan. Ik krijg mijn medaille om de nek en een grote plakkerige knuffel van Francesco. Heel deel 2 hadden we haasje-over gedaan en overal waar we kwamen werd hij luid aangemoedigd. Een gesprek beginnen is lastig, want de enige taal die we allebei spreken is die van de liefde voor het lopen. Achteraf heb ik hem gegoogled. Hij blijkt een lokale tandheelkundige god te zijn, vandaar dat heel Palermo hem leek te kennen.

Ik hobbel naar de erehaag om de collega-lopers mee aan te moedigen. En eerlijk: als je ooit een dopaminetekort hebt, kan ik zoiets alleen maar aanraden. Na de langste, zaligste, warmste douche volgen de twee mooiste beloningen: een gigantisch overdadige cannolo met ricotta uit de artisanale bakkerij van het klooster en de onmogelijkheid om nog pijnloos van de trap te geraken.

’s Avonds gaan we gezellig met zijn allen op restaurant en wisselen we onze ervaringen over het verloop van de dag uit.

The Day After

Op maandag staat er nog een maffia-uitstap naar het nabijgelegen Corleone op de planning. Jan en ik hadden eerder dat weekend ons oog echter op de Monte Pellegrino laten vallen en vonden het een goed idee die de dag na een marathon te beklimmen. Dat was het ook, tot op zekere hoogte (hihi snap je). We gingen omhoog langs een bospad, maar keerden terug via de oorspronkelijke pelgrimsroute. Laat ons het erop houden dat ik op een bijzondere manier genoten heb van mijn prestatie van de dag ervoor.

Na een laatste stadswandeling en een authentieke minestrone zeggen we vaarwel aan de stad en het eiland.

The Day After After

Op dinsdag keren we terug naar Mol, opnieuw met een tussenstop in Milano. Deze keer is de tijd te kort voor een uitstap naar de stad, dus splitsen we ons op en testen we allemaal een ander luchthavenrestaurant uit. Nog een aller-aller-allerlaatste echte Italiaanse cappuccino en een lange reisdag later staan we opnieuw in de Stille Kempen.

Het was een prachtig weekend, in een stad waar veel meer te zien en beleven viel dan ik zelf had verwacht. Grazie mille aan Ieke en Tessa (voor de feilloze organisatie en het leuke programma), en alle andere Palermo-reizigers voor de leuke vierdaagse.

Ciao,

Hanne