Marathon da Europa (Aveiro – Portugal) #175

Als mijn aantal marathons een veelvoud van 25 wordt, mag het iets bijzonder zijn en daarom zoek ik er eentje voor einde april, liefst in een land waar ik nog niet liep. Ik ontdek een nog redelijk jonge organisatie in de stad Aveiro in Portugal. Het stadje wordt ook wel het Venetië van Portugal genoemd omwille van de kanaaltjes en de bootjes die daarop varen. Ik stel Zjan voor om er een weekuitstap van te maken en dat vindt ze een goed idee. Ik boek vluchten naar en van Porto bij Brussels Airlines, een huurauto, een appartementje voor vier nachten in Aveiro en een appartementje voor twee nachten in Porto en dan kunnen we de trainingen weer wat opdrijven richting nummer 175. Ik heb nieuwe shirtjes laten bedrukken met 175 streepjes op de rug en plaats voor nog eens 25. Ik heb ook een nieuw groen loopbroekje gekocht, allemaal om de ambitie van 200 marathons kracht bij te zetten.

De loopjes gaan vlot maar tijdens de groepstraining op 19 maart moet ik afhaken omwille van een pijnlijk gevoel dat nare herinneringen oproept. Links boven in mijn hamstring begint het erg te trekken net als ruim drie jaar geleden. Dat heeft me toen een heel jaar gekost. Al snel ga ik op advies bij dokter Raf, mijn huisarts, die intussen ook marathonloper is geworden. Hij zorgt ervoor dat ik vlug een echo kan krijgen die de verwachte verkalking bij de aanhechting aantoont. Hij zorgt ook voor een snelle afspraak met de dienst fysische geneeskunde in Geel. Daar hebben ze drie jaar geleden met een shockwave-therapie een adequate behandeling toegepast.

Ik blijf intussen wel wat lopen alhoewel de eerste kilometers altijd moeizaam zijn maar ik wil bezig blijven. Soms gebruik ik Dafalgan om toch wat kilometers te kunnen maken met beperkte pijn en dat lukt dan wel maar de twijfels over de haalbaarheid van de geplande marathon blijven. Vijf dagen voor de marathon schiet de nieuwe arts-specialist in opleiding onder toezicht van zijn supervisor de geluidsgolven op mijn hamstring en zoals ik echt gehoopt had is er wellicht een hoop kalk kapot geschoten. Ik test twee keer en voel niets meer. Mijn conditie en uithoudingsvermogen staan nergens maar ik heb een klein beetje hoop om minstens de marathon te kunnen uitlopen.

Op vrijdagmorgen brengt Joost ons naar het station in Balen. We sporen naar Berchem maar al in Mol blijft de trein verdacht lang staan met als gevolg dat we onze aansluiting in Berchem naar Zaventem missen. Gelukkig herinner ik mij dat je vanuit Brussel-Noord snel naar de luchthaven kunt en dat doen we dan ook. Dan gaat het vlot: vliegen naar Porto, een auto ophalen en dan naar Aveiro. Via Streetview zag ik ons gebouw al vooraf en ik kan dus recht de parkeergarage inrijden. We gaan naar de voordeur en daar komt de verhuurster Joanna ook net aan. Ze loodst ons binnen, geeft ons sleutels en afstandsbedieningen zodat onze auto in een private standplaats kan staan en wij binnen kunnen in een echt fijn en comfortabel appartementje. We installeren ons een beetje maar gaan dan al snel naar de organisatietenten op enkele honderden meters voor ons appartementje. Ik krijg mijn startnummer en ook een goodybag met wat staaltjes, een event-T-shirt maar ook een fles Portugese schuimwijn. Dat is iets wat we nog nooit kregen. We verkennen nog een mooi stukje van de stad en gaan dan voor een eerste nacht naar bed in ons appartementje. Op zaterdag bekijken we eerst vanop ons terras start en aankomst van de tienkilometerwedstrijd en daarna gaan we rondneuzen in het mooiste deel van de stad. Omdat we een eigen keuken hebben wordt ons avondmaal een zelfgemaakte pastaschotel. Zoals altijd leg ik alles klaar, nu ook mijn nieuwe shirt met de 175 voorgedrukte streepjes op de rug.

Om 5 u maakt mijn wekkertje mij wakker, ik eet mijn bolletjes, kan al naar het toilet en ga nog ruim één uur terug in bed. Omdat we zo kort bij start en aankomst logeren kan ik mij permitteren om pas 20 minuten voor de start er naartoe te wandelen. Zjan gaat mee maar ik moet naar de voorlaatste box en omdat we met duizenden deelnemers aan de halve marathon samen starten moet ik heel ver. Zjan keert terug en ik stel mij op. Ik hoor een startschot maar het zal ruim 9 minuten duren eer ik aan de startmatten kom maar dan ben ik wel al aan het lopen.

Ik zie Zjan op het terras aan ons gebouw en zij ziet mij ook tussen die duizenden lopers.

De foto’s hierboven zijn een straf toeval. Zjan maakt de foto met mij in de massa lopers en exact op datzelfde moment maakt een fotograaf van de organisatie de detailfoto. Ze moeten ongeveer naast elkaar hebben gestaan en samen afgedrukt hebben.

Ik was bang voor deze wedstrijd omdat ik geen idee heb of die hamstring het gaat houden. Ik weet ook niet welk effect die gebrekkige voorbereiding gaat hebben, maar de eerste kilometers gaan vlot. Mijn tempo zit onder 7 minuten per kilometer, mijn ultiem doel voor vandaag is aankomen maar als ik dit zou kunnen aanhouden zal ik net onder vijf uur finishen en dat zou geweldig zijn.

Na een vijftal kilometer zie ik rond mij al een hele tijd dezelfde lopers en daarbij ook twee blonde jonge vrouwen. Omdat ik overtuigd ben dat het geen Portugezen zijn spreek ik ze aan. Ze zijn Duits en we verstaan elkaar dus. We blijven samen en de communicatie start. Zij heten Mona en Franzis(ka) en ze studeren beiden nog en ze lopen nu hun eerste marathon. Zij zijn natuurlijk onder de indruk van mijn palmares en leeftijd. Kilometers lang gaat het vlot, voor mij ondanks de beperkte voorbereiding, maar ook de meisjes blijven vlot lopen. Aan het halfwegpunt willen zij naar het toilet en ik hoef niet te wachten. Het is aan één van de vele keerpunten en omdat ik ook een plaspauze neem gaan we toch weer samen verder.

Nu ontstaat iets bijzonder: ik ga mij verantwoordelijk voelen voor die meisjes en hun resultaat. De hele tijd geef ik informatie over ons tempo. Mijn idee was om 7 minuten per kilometer te lopen en ik bereken de doorkomtijd aan elk kilometerbord. Halverwege hebben we al bijna twee minuten voorsprong op dat zevenminutenschema en dat zeg ik dat dan ook telkens. Ik vertel ook de hele tijd allerlei om hen af te leiden van pijn en vermoeidheid. Wanneer Mona het duidelijk moeilijk krijgt bij een helling leg ik mijn hand tussen haar schouderbladen en druk lichtjes. Ik vraag wel of het mag maar ze is er blijkbaar toch blij mee. Zij loopt nu aan 90 procent inspanning maar ik aan 110. Ik blijf hen de hele tijd oppeppen en motiveren. Nog bij de tweede keer over de brug duw ik Mona de helling op maar eens daarover vraag ik de meisjes of ik door mag gaan om onder vijf uur te finishen.

Ze laten mij gaan en ik versnel. Het gaat krap worden maar ik heb nog wat reserve. Tot de veertigste kilometer blijf ik net onder die zeven minuten maar dan lopen mijn bovenbenen vol melkzuur en ik vertraag. Die reserve verdampt als sneeuw voor de zon. Op de helling in de laatste 500 meter moet ik zelfs even stappen. Ik verlies zowat vier minuten in twee kilometer. Die stukken aan 110% waren er teveel aan, maar ik heb er geen spijt van.

De fotograaf die mijn aankomst in beeld brengt zorgt ervoor dat we nu ook een foto hebben met mijn privé-fotograaf er op.

Ik finish in 5:03:26 en Zjan stond klaar en ze kan de foto’s maken zoals zo vaak.

Ook hier hebben Zjan en de officiële fotograaf weer ongeveer gelijktijdig afgedrukt.

Ik sta even na te praten met een Vlaming die pacer was vandaag en daar zijn de Duitse meisjes toch ook al, ze hebben maar zes minuten verloren in die laatste zeven kilometer. Ze komen mij uitvoerig bedanken. Wellicht zal mijn hulp in hun eerste marathon lang bijblijven en ik ben heel blij om bijgedragen te hebben aan dit resultaat.

Franzis(ka) Möllering, Clem Mertens, Mona Ossendorf

Er komen 1605 deelnemers aan en ik ben nummer 1515 maar wel de winnaar in categorie M75.

Ik wandel uit aan de binnenkant en Zjan aan de buitenkant van de omheining van de uitloopzone. Ik krijg de medaille en het finishershirt, een pilsje, ook voor Zjan kan ik er één versieren en dan stappen we het korte stukje naar ons appartementje. Dat gaat vlot, ik voel weinig pijn en helemaal geen pijn aan die hamstring.

Zij heeft er weer voor gezorgd: de receptie voor de winnaar in categorie M75!

Na de douche met veel koud water op mijn benen en de receptie met die Portugese schuimwijn wandelen we naar de buurt van de vismarkt. Stappen gaat vlot, ik heb weinig last van zware benen en ik voel ook nog steeds niets aan die hamstring. We vinden een restaurant waar ik de beste inktvis ooit krijg geserveerd. Zjan is ook tevreden met haar gerecht. We wandelen terug naar ons appartement voor de verdiende nachtrust.

Op maandag gaan we Coimbra verkennen en op dinsdag rijden we terug naar Porto. We leveren de auto in en een taxi brengt ons naar het appartementje. Het is tamelijk oud en versleten. Het heeft veel minder comfort dan dat in Aveiro. Het ligt evenwel goed om in anderhalve dag toch een flink stuk van de stad te verkennen en er zijn veel restaurantjes vlakbij.

Op donderdag brengt een taxi ons naar de luchthaven en we vliegen naar huis. Joost heeft voor een avondmaal gezorgd. We kunnen terugblikken op een leuke uitstap en ik op een bijzondere marathon die onverhoopt goed is gegaan. Ook het verhaal met de Duitse debuterende meisjes blijft een goed gevoel geven.