Natuurpark marathon Maasmechelen #174

Als ik de straffe ambitie, die ik eind vorig jaar wereldkundig heb gemaakt, wil doen uitkomen moet ik al vroeg beginnen dit jaar. Vorig jaar wilde ik de Natuurpark marathon in Maasmechelen lopen maar een acute griepaanval verhinderde mijn deelname. Dit jaar ben ik ingeënt tegen griep en dus kan ik nu die wedstrijd opnieuw op mijn lijstje zetten. Ik ben geen grote fan van traillopen maar de locatie is kortbij en het decor van het oudste natuurpark van ons land zal wel echt de moeite zijn. Ik lanceer een rondvraag in de club en binnen onze groep zijn verscheidene kandidaten. Linda, die vorig jaar mijn T-shirt meebracht toen ik niet meekon, krijgt een inschrijving van haar werkgever. Ze was van plan om daarmee de halve te gaan lopen maar kiest er voor om mij te vergezellen. Tessa beslist ook om mee te gaan. Nog later zien Noi, Luc, Griet en Johan het ook zitten. Er worden afspraken gemaakt om die groep in twee auto’s naar ginder te rijden. Op de zondag zelf sturen Griet en Luc een berichtje dat ze afhaken maar terplaatse zien we Bjorn en Lorenz en blijkt Benny ook ergens aan de start te staan, dus toch zeven JMT-leden aanwezig daar.

Clem, Tessa, Noi, Linda, Johan

Het weer is een stuk beter geworden dan de voorbije dagen en dus hebben we allemaal een korte broek aangetrokken. We maken ons verder klaar en om 10u stellen we ons op. Benny, Bjorn en Lorenz staan redelijk vooraan maar wij laten veel volk voorgaan. We zijn immers van plan om het heel rustig aan te doen met pauzes bij de bevoorradingen en met fotostops. Het starten verloopt heel langzaam want er wordt gefilterd om grote drukte te vermijden. Met de chip in de borstnummers wordt de vertrektijd correct gestart. Het is nog een beetje fris maar het ziet er wel naar uit dat het aangenaam weer gaat worden en dus gaan al snel jasjes uit.

Wij kunnen tamelijk vlot lopen, enkel op een heel steile afdaling moeten we één voor één aanschuiven. Linda, Tessa, Noi en ik blijven mooi samen en waar er gaatjes ontstaan door de hellingen of andere hindernissen wordt op elkaar gewacht. Johan blijft wat achter als het te steil klimmen is maar loopt van ons weg wanneer wij voor een foto even halt houden. Dat doen we zeker op de iconische - over een meer slingerende - pontonbrug.

Na negen kilometer, waarin we ons tempo van 7 minuten per kilometer redelijk correct kunnen aanhouden, komen we aan de eerste bevoorradingspost. We nemen onze tijd daar, zeker de dames die hier naar het toilet kunnen. Na een vijftal minuten gaan we weer op weg. Het parcours is heel afwisselend met open heidelandschappen en bossen, met zandpaden en stukken verharde weggetjes, het decor wisselt voortdurend. Dit park moet wel gigantisch groot zijn: we zijn 42 kilometer onderweg en we komen nergens twee keer.

Er zijn ook redelijk spectaculaire plekken, zowel qua natuur als qua infrastructuur.

We zijn bij een bevoorrading ongeveer halfweg wanneer Tessa ons verrast met haar mededeling: ze gaat de kortste weg naar de finish lopen. Het gaat haar niet goed af vandaag. Uiteindelijk zullen we haar bij de finish terugzien. Ze heeft dan toch 30 kilometer afgelegd.

Omdat Johan wat is achter gebleven zijn we nog met drie voor de tweede helft waarin we nog steeds ons tempo kunnen aanhouden. Regelmatig maken we een praatje met andere deelnemers: de pinkies, twee debuterende jonge vrouwen in roze T-shirts, een loper die zich voorbereidt op de Marathon Des Sables, een jong koppel dat ook debuteert vandaag, … met dit tempo en deze instelling zijn die gesprekjes mogelijk en ook wel eens leuk.

Nadat we de laatste bevoorrading gepasseerd zijn, de vermoeidheid wat toeneemt en de oplettendheid afneemt, struikel ik over een minuscuul bultje. Ik kan onmiddellijk weer recht en heb gelukkig geen pijn. Wat verder heb ik weer zo’n onnozel klein hindernisje niet gezien. Nu ga ik flink wat harder tegen de grond. Ik moet even bekomen en Noi en Linda moeten wij recht helpen. Mijn knieën zijn geschramd en mijn rechter pink doet pijn en bloedt wat. We stappen even maar gaan toch maar weer lopen.

Er zit nog een zware helling in het laatste stuk maar we gaan er geraken. Na ruim vijf uur lopen we met ons drie de finish over en krijgen de medailles en wat te drinken. We vinden Tessa terug en ook Bjorn en Lorenz staan nog wat na te praten en te drinken. Wat later komt ook Johan aan.

Ik ga even naar de eerstehulppost die merkwaardig genoeg zich op een eerste verdieping bevindt. Mijn wondjes worden daar ontsmet.

Linda, Noi en ik zijn iets meer dan 5u26 onderweg geweest. Volgens Strava hadden we een beweegtijd van ongeveer vijf uur, we hebben dus ruim 25 minuten stil gestaan voor de bevoorradingen en de fotopauzes. Thuis vind ik in de uitslagen dat Benny maar 3:17:28 nodig had en daarmee 20^ste wordt algemeen en zelfs wint in de categorie M50. Ik realiseer mijn traagste marathon ooit maar mag toch ook tevreden zijn want ik ben de eerste (en wellicht de enige?) in de categorie M75. We hebben 365 hoogtemeters verwerkt.

Nog even poseren met de medailles en we kunnen tevreden naar huis.