Marathon des Sables

Benny en Jo verleggen hun grenzen in de Marathon des Sables

April anno 2026 werd een succesvolle maand voor onze club met mooie resultaten in de halve en hele marathon die opgetekend werden aan de boorden van de Maas in Namen. Op datzelfde tijdstip waren ook meer dan een handvol clubleden aanwezig richting Parijs en Rotterdam, niet zonder succes.

Maar dé prestatie van ons feestjaar werd geleverd in de Marokkaanse woestijn waar Benny Van Genechten en Jo Vernelen een uitzonderlijke prestatie neerzetten in de iconische ultrawedstrijd van de legendarische Marathon des Sables. Een monstertocht onder extreme omstandigheden in de Marokkaanse Sahara, de regio die als decor gediend heeft voor filmklassiekers als o.a. ‘Gladiator’ en ‘Game of Thrones’.

Een formidabele prestatie, die vermeld zal worden in de annalen van JMT. Tijd dus om beide straffe atleten in een dubbelinterview aan de tand te voelen aan de hand van een aantal vragen.

Wanneer en waarom heb je beslist om deel te nemen aan deze legendarische Marathon des Sables (MDS)?

JO: “Ik had al een tijdje het gevoel dat ik mezelf eens echt wilde uitdagen, omdat dit niet zomaar een wedstrijd is. Maar iets dat me fysiek én mentaal volledig uit mijn comfortzone zou halen. De vraag kwam van Liesbeth (vrouw van Benny), die me vroeg of ik interesse had om samen met Benny deel te nemen aan de MDS. Toen ik zag dat 2026 de 40^ste editie was voelde dat bij mij als het perfecte moment. Het was alsof alles samenkwam.”

BENNY: “Ik kende de MDS al vanaf de deelname van Tom Waes in 2010 maar aanvankelijk hield de dure deelnameprijs en het te grote deelnemersveld me wat tegen. In 2024 sprak Liesbeth Jo aan tijdens de Mollenrit en Jo zag het vrijwel direct zitten. Uiteindelijk hebben we het een jaar moeten uitstellen omdat ik in Kenia eerst de 4 Rangers wilde afwerken.

Wat stond er op het programma in deze woestijntocht?

JO: “De MDS is geen gewone wedstrijd maar een avontuur in zijn puurste vorm. Je leeft een week lang volledig zelfvoorzienend in de woestijn. Alles wat je nodig hebt draag je zelf mee: eten, materiaal, alles goed voor 12 kg bij de start (exclusief water). ’s Avonds sliepen we met een groepje van zeven onder een Berberdoek, op een tapijt in het zand. Geen luxe, noch afleiding, alleen de essentie.”

BENNY: “De MDS is een multistagewedstrijd van 250km. over 6 etappes (7 dagen) in de Sahara van Marokko. In deze speciale 40ste editie had de organisatie nog een aantal verrassingen in petto. Zo ging de totale afstand van 250km. naar 270km. en ook de langste afstand werd vergroot naar 100km. De langste etappe ooit in de geschiedenis van de MDS.”

Hoelang vooraf begon de voorbereiding en waaruit bestond die?

JO: “De voorbereiding begon maanden vooraf. Niet alleen het fysieke aspect kwam aan bod, maar er was ook de hittetraining in de sauna om te wennen aan de verzengende hitte ter plaatse. Ook stonden er een aantal ultratrails op het programma. Bovendien was er ook de mentale voorbereiding. Tijdens de wedstrijd draaide alles rond ritme en discipline: vroeg opstaan, je materiaal klaarmaken, de briefing volgen en vertrekken nog voor de zon genadeloos begint te branden. Lopen in het zand met een rugzak op je rug en de hitte die steeds zwaarder doorweegt…dat is iets waar je je nooit volledig kan op voorbereiden. Je moet het ondergaan.”

BENNY: “In december heb ik een aantal trails afgewerkt in de Ardennen en vanaf Nieuwjaar stond elke dag lopen op het programma. Ik heb geen speciale hitte- en rugzaktrainingen gedaan noch zandtrainingen. De focus lag bij mij op het uitbreiden van mijn basisconditie.”

Hoeveel kilometers stonden op de trainingsteller in aanloop naar de MDS?

JO: ”Moeilijk om te zeggen maar ik vermoed een kleine 3000km het jaar voorafgaand.”

BENNY: “Vanaf nieuwjaar liep ik dagelijks en dat betekende wekelijks tussen de 80km. en de 120km., vooral trage kilometers.”

Had je in je vroegere loopcarrière al deelgenomen aan uitputtende wedstrijden?

JO: “Ik had in het verleden al verschillende trailwedstrijden in de Ardennen en aan de kust afgewerkt, maar niets dat in de buurt kwam van wat de MDS vraagt. Dit was een compleet ander niveau. Hier ging het niet alleen om lopen, maar om overleven, doorzetten en blijven gaan wanneer alles in je lichaam zegt dat je moet stoppen.”

BENNY: “Mijn eerste multistage Tran Zagora Trail liep ik in Marokko in 2018. Met Robin Jans liep ik van Duitsland naar Oostenrijk in de Trans Alpine Run. Ook was ik aan de slag in Zwitserland richting Italië. Verder was er ook de Ultra in Jordanië (250km. in 5 dagen), Slovenië (250km. in 5 dagen) en de Kenia 4 Rangers (230km. in 5 dagen) door 5 wildparken.”

Hoe was de sfeer tussen de deelnemers?

JO: “Wat me misschien het meest is bijgebleven is de verbondenheid tussen de lopers en zeker tussen onze tentgenoten die verder bestonden uit 3 Zweden, een Brit en een Est. Iedereen zit in hetzelfde verhaal, ziet af en dat schept een band. Je moedigt elkaar aan, helpt elkaar en deelt momenten die moeilijk onder woorden te brengen te zijn. Het is een kameraadschap die je zelden ergens ander vindt.”

BENNY: “De sfeer was top tussen de deelnemers. De helpers (blue jackets) en het medische team (orange jackets) deden er ook alles aan om de moraal hoog te houden om iedereen aan de finish te krijgen. De sfeer was optimaal in onze tent. Ook was er wel wat contact met sommige andere Belgen in andere tenten, maar er waren er teveel om elkaar beter te leren kennen.”

Wat was voor jou het moeilijkste moment?

JO: “Ongetwijfeld de hongerklop die ik kreeg op stage 4 (de 100km.). Dit zijn momenten waarop de vermoeidheid, de hitte en de omstandigheden samenkomen en je even doen twijfelen. Op die momenten probeerde ik mezelf erdoor te trekken met muziek, met gedachten die me afleiden of gewoon door stap voor stap te blijven doorgaan. Niet denken aan de finish, maar aan de volgende stap. Het verbaasde me hoe veelzijdig de woestijn is, van duinen tot rotsachtige stukken.Telkens met een veranderend landschap.”

BENNY: “Ik ondervond in de eerste etappe problemen met mijn rug- en borstzak (13kg.). De eerste 10km. raakte elke kilometer een haakje los van mijn borstzak. Bovendien had ik nog pech door een bevestigingslintje stuk te trekken. Ook waren er problemen met mijn losgeraakte slaapzak, maar gelukkig kreeg ik hulp van een Belg. Jammer dat ik veel tijd verloor in die eerste etappe, maar gelukkig ben ik gespaard gebleven van blaren.”

Heb je altijd gedacht dat je zou slagen in deze mentale grensverlegger zoals de MDS vaak genoemd wordt?

JO: “De eerste stage was spannend. Je weet niet goed wat er komt en hoe je lichaam gaat reageren, maar dag na dag groeide het vertrouwen. Op een bepaald moment voelde ik: dit zit goed, dit ga ik halen. Dat ik uiteindelijk als eerste in mijn leeftijdscategorie eindigde had ik vooraf nooit durven dromen. Dat maakte het des te mooier.”

BENNY: “Door mijn vorige ervaringen was ik redelijk gerust dat ik dit tot een goed einde zou brengen. Al had ik toch wat schrik van die lange etappe van 100km.”

Ik vermoed dat er wat rust ingepland wordt na deze glansprestatie. Maar wat staat er in de toekomst nog op jouw bucketlist?

JO: “Eerst gewoon nagenieten, want deze ervaring blijft nazinderen. Wat de toekomst brengt zien we wel, maar één ding is zeker: de honger naar nieuwe uitdagingen is alleen maar groter geworden. Misschien lonkt het Hoge Noorden wel met extreme koude temperaturen…

BENNY: “De ultra marathon in Sao Tomé (eiland aan de Golf van Guinee in Afrika) wil ik wel eens bekijken en ondertussen blijf ik gewoon 5 tot 6 marathons per jaar lopen, gekoppeld aan wat lokale joggings.”

Een mooie afsluiter. We kijken dan ook reikhalzend uit naar jullie volgende projecten.